Birgitta Arts
Birgitta Arts werkt op papier, met messen waarmee zij de topografische kenmerken van het beeldvlak verkent. De sporen die deze achterlaten zijn meer dan alleen tekens aan de oppervlakte: ze zijn getuigen van beweging, van tijd, van herhaling en vernieuwing. In deze wisselwerking komt ook de veerkracht van papier tot uiting– fragiel en tegelijkertijd onvermoeibaar in zijn vermogen om zichzelf telkens opnieuw uit te vinden.
In haar werk onderzoekt Birgitta onze relatie tot de natuur en vooral onze verhouding tot onze eigen aard. Haar fascinatie voor zowel de tast als zintuig als de huid vormt de kern van haar artistieke onderzoek, waarbij de woorden van Paul Valéry “Ce qu’il y a de plus profond dans l’homme, c’est la peau, — en tant qu’il se connait..” de complexiteit ervan uitdrukken. Birgitta verkent de spanning en kwetsbaarheid die daarin besloten liggen.
Haar werkwijze is diep geworteld in de traditie van de grafiek, waar druk en contact de essentie van het proces vormen. Het papier is voor haar als een levend membraan, dat reageert, ademt en registreert. Zo ontstaan beelden die schijnbaar tastbaar zijn, maar zich tegelijk onttrekken aan het concrete. Het spel van licht en schaduw verleent haar werk een stille intensiteit, soms bijna fotografisch van aard. In deze ontmoeting van realistische volumes en abstracte vormen ontvouwt zich een intiem universum – een ruimte waarin het materiële en het zintuiglijke, het persoonlijke en het universele, samenvallen
Wat tastbaar lijkt, blijft ongrijpbaar – als een herinnering aan wat het betekent mens te zijn.
oktober 2025
René van den Bos
René van den Bos is regelmatig te gast bij Blend Projects.
Over zijn recente werk vertelt René:
“In mijn schilderijen maak ik gebruik van geordende structuren, het raster is hierbij een veelgebruikt middel. De horizontale en vertikalen lijnen suggereren een oneindige voortgang en serialiteit, waarbij ik onderzoek naar de fundamentele eigenschappen van de schilderkunst. Naast een zoektocht naar ruimtelijke ordening, is een zichtbare handeling waarneembaar in de gelaagdheid van de verfhuid. Zoals de architekt zijn ruimte componeert, maak ik ruimtelijke ordeningen op het platte vlak waarbij het mij om gaat om uiteenlopende zaken als formaat, compositie, ritme en materialiteit.
Het doek wordt eerst voorgestreken met water en daarna beschilderd met een zelfgemaakte acrylverf dat bestaat uit pigmenten en een bindmiddel. De sterk verdunde verf wordt vervolgens door het ongeprepareerde katoen opgezogen, waardoor een diffuse, fluwelige huid ontstaat en de verf zich eerder in het doek dan op het doek manifesteert. Deze absorptie zorgt voor verrassingen, je hebt het niet altijd in de hand; je weet nooit van tevoren hoe de lijn zich toont. Het enige wat je zeker weet is dat er bij veel water een grillige lijn zich toont en dat bij weinig water een strakkere lijn zich aftekent.
Het construeren met tape is daarbij een handeling die haaks staat op het vloeien van het water. Langs de afgeplakte lijn waaiert de waterige verf uit en er ontstaat een onregelmatige kartelrand. Tussen enerzijds het constructief denken (het in de hand willen houden) en anderzijds het natuurlijke proces (het laten gebeuren) bevindt zich een spanningsveld. Binnen dit spanningsveld gaan deze uitersten een dialoog aan. Ze verenigen zich maar ze stoten elkaar ook weer af. De lyriek is slechts schijn. Het doel van deze werkwijze heeft te maken met de transparantie van de sterk verdunde verf en de vele mogelijkheden om het werk op te bouwen in lagen van steeds over elkaar schuivende kleurbanen. Er ontstaat een rasterwerk dat een sterk optische werking heeft. De dieptewerking van een schilderij roept een ervaring op alsof men in het schilderij wordt ingezogen.”
Meer info van René van den Bos >>
februari 2025
Erna Anema
Erna Anema is samen met Renate Schwarz curator van de tentoonstelling From Burning Rice Fields to Urban Growth, te zien in De Vishal, Haarlem, van 30 november 2024 t/m 5 januari 2025
Kunstenaars uit Nederland en Nepal belichten zowel de schoonheid als de problematische aspecten van een snel urbanisatieproces, zoals dat van de Kathmandu Vallei in Nepal. Een expositie over de kruisbestuiving van cultuur, kennis en vakmanschap.
Erna Anema en Renate Schwarz zijn beiden sterk verbonden met Nepal. Anema organiseerde eerder de samenwerkingsprojecten NEDNEP I & II voor studenten van de Gerrit Rietveld Academie en Kathmandu University, Department of Arts and Design.
Gletsjers
Gletsjers leven. Ze groeien en sterven af. Ze bevatten gezamenlijk bijna dertig miljoen kubieke meter ijs, dat is bijna negentig procent van al het zoetwater op onze aarde. Ze bepalen ons klimaat, ons leven.
Erna: ‘Mijn ultieme ervaring was toen ik – 25 jaar oud – in het hooggelegen dorpje Pisang recht tegenover het Annapurna massief in Nepal stond. Het was een kristalheldere nacht. Ik stond op het dak van een huis en keek recht op 5000 meter hoge gletsjers, beschenen door ijzig wit maanlicht. Ik hoorde ze knallen en nadreunen. Onbereikbaar ver en toch dichtbij. Dat bleek de basis van mijn fascinatie.
Toen zag ik ze in volle omvang – maar nu zijn ze niet meer dan de helft van wat ze waren.
Ik had het voorrecht om in de Alpen en in de Himalaya op en tussen deze iconen van de opwarmende planeet te lopen, diep onder de indruk. Nu ben ik gefascineerd en geprikkeld om hun gelaagdheid vast te leggen in verf, want ze trekken zich terug, in rap tempo.’
Erna Anema woont en werkt in Noord-Holland.
Ze volgde haar opleiding aan de Rietveld Academie en daarna aan de Rijksacademie in Amsterdam en exposeert in binnen- en buitenland. Ook is was zij hoofddocent aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Werk van haar is in bezit van diverse binnen- en buitenlandse musea onder andere het museum Voorlinden in Den Haag.
